ما زنان، در ۸ مارس در تقسیم استانبول خواهیم بود!
ما، زنان اهل ترکیه، از ۱۱ سال پیش تا به حال، در راهپیمایی های شبانه ۸ مارس، بر علیه مردسالاری، خشونت مردانه، تبعیض جنسی، هتروسکسیسم، سرمایهداری، نظامیگری و جنگ اعتراض میکنیم.
از آخرین راهپیمایی ۸ مارس تا به حال یک سال، با خشونت هر دم فزاینده علیه زنان، میگذرد.
ما هر روز، خبر جدیدی از کشتار و جنایت علیه زنان میخوانیم یا میشنویم. در ترکیه روزی ۳ زن -از طرف مردی- کشته میشود. مجرمها و متجاوزها به هیچ عنوان تنبیه نمیشوند. دولت ترکیه، به جای به پایان رساندن خشونت علیه زنان، تلاش میکند آمار تلاق را کاهش بدهد.
اکپ – حزب عدالت و توسعه -، که حکومت، قانونگذاری و قدرت صلاحیت را در دست دارد، حق سقط جنین را از ما گرفته، دربهای بیمارستانهای دولتی را برای ما بسته، و دسترسی به روشهای ضدّ بارداری را محدود کرده است. حکومت، از هر روشی برای ایجاد سلطه روی بدن زنان استفاده میکند. آنها، در حال تصویب قوانینی هستند که ما زنان را به کار انعطاف پذیر و نهامن محکوم خواهد کرد. در ترکیه، تعداد خانههای امن و مراکز اطلاع رسانی برای زنان بسیار کم و معدود میباشد. دولت، اسم وزارت زنان را به وزارت خانواده و سیاست اجتماعی تغییر داده است. این وزارت جدید، خانههای امن و مراکز اطلارسانی را عملا به مراکز حفظ خانواده تبدیل کرده است که زنان را به بازگشت به خانه مجبور میکنند.
ما، زنانی که بخشی از خیزش گزی در تابستان بودیم، به سیاستهای زنستیز دولت عصیان کردیم. در طول مقاومت، با خشونت و آزار جنسی از سوی پلیس، رو در رو شدیم. البته این اولین تجربه ما نبود. زنان در ۲۰۰۵، در میدان بیازیت استانبول نیز با خشونت پلیس مواجه شدند.
تقسیم، میدانی که زنان در آن، علیرغم خشونت پلیس و تمام ممانعتها، با شعار “کوچه ها را هم، شبها را هم ترک نمیکنیم” مقاومت کردند، امروز تحت محاصرهٔ پلیس میباشد. پس از ۱۱ سال که در این کوچه شعار آزادی زنان را دادیم، در ۸ مارس امسال ما با تهدید خشونت پلیس، آزار و گاز اشک آور مواجه هستیم.
ظلم و ستم در حال افزایش هست اما ما از مبارزه و مقاومت علیه مردسالاری دست بر نمیداریم! مثل ۱۱ سال گذشته، امسال شب ۸ مارس نیز در میدان تقسیم خواهیم بود.
حکومت اکپ، که به تمام عرصههای زندگی ما حمله میکند، سعی دارد کوچه را نیز از ما بگیرد. با این حال ما در تقسیم جعم میشویم و فریاد میکشیم.
درخواست ما از زنان در سراسر جهان این است که در همبستگی با ما، خشونت پلیس را محکوم کنند و با این که نمیتوانند در تقسیم کنار ما باشند، برای آزادی زنان با ما همبستگی نشان دهند.
پدر، شوهر، پلیس، باتوم دیگر اثر ندارد!
عصیان! عصیان! آزادی!
کلکتیو فمینیست استانبول